Krytyka fotografii

Słowo krytyka kojarzy się jednoznacznie pejoratywnie. Jak kogoś krytykujemy – znaczy wytykamy mu błędy, albo uzasadniamy czemu w naszym mniemaniu to co robi, robi źle. Tymczasem krytyka fotografii to analiza. Krytyka może być w 100% pochlebna.

Autorytet

Przede wszystkim znajdź sobie kogoś, kto będzie dla ciebie autorytetem. Dziś może to być jedna osoba, jutro inna. Wraz z rozwojem będziesz zmieniał zdanie i szukał sobie nowych wzorów. Jednak nie mówię tu o Wielkich Fotografach XX wieku, których może już nie ma między nami. Chodzi mi o osoby, które mogą twoje prace zobaczyć i ocenić. Więc nie mów, że twoim autorytetem jest Ansel Adams albo Helmut Newton. Wiem, że to bezpieczne – ale ci panowie nie żyją i raczej nigdy nie ocenią twoich prac. Natomiast w trakcie wielu festiwali fotograficznych, można spotkać ludzi, którzy są dobrymi, jeśli nie fenomenalnymi artystami i chętnie z tobą pogadają.

Technika

Blind Critiques with Scott Kelby & Matt Kloskowski

O tych panach wspomniałem już ostatnio. Na kanale the Grid dokonują oceny nadesłanych prac. Przede wszystkim zajmują się techniką, postprodukcją. Biorąc pod uwagę, że Scott jest jednym z lepszych autorów książek, dla osób chcących wejść w świat fotografii to chyba nie trzeba już nic dodawać.

Nie oglądam każdego odcinka, ale wydaje mi się że stroną od oceny merytorycznej – i tak będę na własne potrzeby nazywał analizę treści fotografii w dalszej części tekstu. Chyba unikają takiej oceny. Choć to akurat nie jest wada, gdyż z tego co mówią, wyniesiecie więcej niż z jakiegokolwiek forum czy grupy.

Treść

I tutaj mam zagwozdkę. Czy ona jest w ogóle możliwa? Teoretycznie tak, jednak trzeba mieć świadomość, że oddawszy swoje prace do oceny komuś, musisz liczyć się z jego uprzedzeniami. Lub brakiem wiedzy.

Dobry przykład:

krytyka fotografii

Jedna ze zwycięskich fotografii, autorstwa Madsa Nissena (dobrze odmieniałem?) z WPP 2015.

Oblane zostało na portalach fotograficznych niewybrednymi słowy, z których przytoczę tylko te grzeczne, brzmiące mniej więcej tak:

zboczenia trzeba leczyć psychologicznie ale już lesbijki…ich piękno i wdzięk można pokazywać, wiesz dziewczynki są ok i nie porównuj piękna dwóch kobiet do zboczeń

Dlatego uważajcie czyimi opiniami się kierujecie. Inaczej może się okazać, że zaniechacie czegoś, co przyniesie wam uznanie w oczach jury WPP 🙂

Komu zatem pokazywać swoje prace? Kogo słuchać?
Jest to pewien problem. Dyskusja o fotografii to rzecz dość trudna. Jeśli chcecie trafiać do szerokiego grona odbiorców – fotografujcie atrakcyjne modelki. Z tatuażami lub bez. To zawsze się sprzeda.
Gdy Burhan Ozbilici fotografował terrorystę, który zamordował ambasadora Rosji – od „fachowców” dowiedział się, że ściany nie trzymają pionu. Fotografujesz faceta z pistoletem. nie trzymasz pionu. Czasem fotografia nie ma niebanalnego kadru, punktu widzenia, ostrości. Czasem jej treść ma większe znaczenie i ładunek emocjonalny niż perfekcja techniczna. I co wtedy?
Ano nic. Zapewne Ozbilici zna zasadę, że „zarówno krytyka i pochwała działają tylko odgórnie”.

A co zrobić z tym fantem?

krytyka fotografii

Albo tym?  Poszedłem i kogoś sfotografowałem. Typowe reporterskie zdjęcie. krytyka fotografii

 

Pułapki myślenia

Aby dokonać oceny a bo ja wiem, obrazów symbolistów, należy mieć w głowie znacznie symboli. Dodać, że we właściwym im kontekście kulturowym? Inaczej jest to niemożliwe. Nawet obrazy impresjonistów wymagają znajomości założeń tego ruchu, nurtu. Bez „czegoś w głowie” nie dopiszesz sobie znaczenia nawet tam, gdzie autor zostawia ci otwarte ku temu drzwi.

Jednak należy pamiętać – i nauczyłem się tego jeszcze zanim sięgnąłem po aparat – że ciągła nauka i ciągłe myślenie to pułapka. Otóż u zarania szerokopasmowego dostępu do Sieci, przesiadywałem na forach poświęconych wschodnim sztukom walki. Ludzie kłócili się tam czy oyama to styl twardo – twardy czy może twardy, z uwzględnieniem gotowania na miękko.

Jeśli spędzi się tam za dużo czasu, to może uciec Ci czas na fotografowanie. Dlatego pomyśl, poczytaj, posłuchaj i idź tworzyć.